Biriktirdim bir çok şeyi

Sensiz geçen günlerde, seninle konuşmanın dışında kendi kendimle de çok şey konuştum herhalde. Susmayı tercih ettim ama ruhum susmak bilmiyor, aşkım içime sığmak bilmiyor. Seviyorum işte, bunu neden inkar edeyim?

Ben henüz sensiz yapamıyorum

''yapamıyorum işte'' deyip, 5 yaşındaki çocuklar gibi omuzlarımı kaldırmak isterdim, ''banane, banane'' imasında bulunarak... Ama yapamadım, şuan gözlerimden yaşlar sular seller gibi akmasın diye kendimi engellerken bile yapamadım... Buruktum, kırılmıştım, hüzünlüydüm... yoksundum, senden ve seninle olan herşeyden.

Bitmez dedim

Gözlerim ufka doğru öylesine keskin bakıyordu ki, sanki ufuktan gözlerimi alırsam midem bulanacak ve bir an sevdiğimi aklımdan atmış olacaktım korkusu vardı içimde... Bakıyordum öylesine nedensizce, dimdik durmayı başararak...

Namus?

Sözleri hala kulaklarımda yankılanıp duruyor, atamıyorum o sözlerini içimden... Nasıl bir beyin, nasıl bir ruh haliyle bunu söyler ki? Aslında ruhu o an içinde miydi bilmiyordum. çünkü öyle bir nefsin, öyle bir bedenin içinde ruh nasıl durabilir ki? Ruhuna acıdım yeniden... Ruhuna eziyet eden birini sevmiştim demek ki...

Seni yazıyorum

Günler geçmiyor ki, nasıl geçsin? Bir an da hayatıma girdin, sonra ansızın çıkıp gitmek istedin. öz benliğinle konuştuğunda elini tutmamı istedin, ben de bırakmadım, etiket gibi yapıştım belki de gerçeği görmen için... Ama yine de gittin. Bir insanın dünyasının yok olmasının ne demek olduğunu bilir misin? Bilmezsin, bilemeyeceksin de belki de, çünkü bilseydin gitmezdin....

Gözlerini kapat

Siz hiç birini görmeden, sadece yazdıklarıyla onu tanıyıp, ona aşık oldunuz mu? cevabınızı bilmiyorum ama şuan sadece gözlerimi kapatmak istiyorum.

Bu blog nedir?

Şizofren aşk kelimesini neden seçtim bilmiyorum ama aşk girdabına girdiğinde insanın hayal gücünün katkısıyla akılda o kadar şeyler beliriyor ki, bunları yazmak istedim. İlla kendim değil, çevremden gördüğüm duyduğum şeyleri bir aktarabilmeliyim. ve illa bir sevgilim olması da gerekmez...